Mei 2026
Dit standpunt geeft de persoonlijke reflectie weer van de voorzitter over de actuele geopolitieke ontwikkelingen en hun impact op Europa en onze veiligheid.
———————-
Op 28 februari 2026 werd de wereld opnieuw wakker met verontrustend nieuws: enkele uren eerder hadden de Verenigde Staten en Israël, gezamenlijke militaire operaties tegen Iran opgestart. Opnieuw speelt de Amerikaanse president hoog spel met de wereldvrede. Al meer dan vijftig dagen beledigt hij bondgenoten en dreigt hij ermee de financiële steun stop te zetten of de NAVO te verlaten, omdat hij vindt dat de alliantie hem had moeten bijspringen in de Straat van Hormuz.
De NAVO is een collectieve defensieorganisatie, geen operationele strijdmacht. Haar doel is niet het aanvallen van enige natie, maar wel het garanderen van de veiligheid van de staten die het Noord-Atlantisch Verdrag hebben ondertekend. Als we Trumps redenering volgen — terwijl híj de vijandelijkheden tegen Iran heeft ontketend zonder zijn bondgenoten of het Amerikaanse Congres te raadplegen — zouden wij, zijn NAVO-partners, hem alsnog te hulp moeten snellen. Omdat de lidstaten dat weigerden, laat hij verstaan dat de NAVO een sombere toekomst tegemoet gaat als de leden niet meewerken aan het heropenen van de Straat van Hormuz, die werd afgesloten als reactie op de door hem bevolen bombardementen. Hij neemt zijn wensen voor werkelijkheid.
Wat te denken van de Verenigde Naties in dit alles? De Veiligheidsraad kwam weliswaar bijeen voor een spoedzitting en secretaris-generaal Guterres veroordeelde de aanvallen als strijdig met het internationaal recht maar een bindend besluit bleef uit. Dat is de structurele zwakte van de Veiligheidsraad: de vijf permanente leden (China, de Verenigde Staten, de Russische Federatie, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk) beschikken elk over een vetorecht dat elk effectief optreden kan blokkeren. Zolang een van de strijdende partijen zelf aan tafel zit, is een gekwalificeerde meerderheid voor een staakt-het-vuren een illusie. De VN is niet zwijgzaam, ze is verlamd. De naties kijken toe, blind of doof, of beide tegelijk. In deze mondiale arena dicteren machtspolitiek en economische belangen de spelregels, en de sterksten bepalen wanneer er gevochten wordt en wanneer er een wapenstilstand wordt afgekondigd.
Ondertussen veroorzaakt de blokkade van de Straat van Hormuz dat de wereldbeurzen wild schommelen, de brandstofprijzen explosief stijgen en de wereldeconomie door elkaar wordt geschud. Uiteindelijk is de gewone consument, aan het einde van de keten, het slachtoffer.
Al vier jaar woedt op ons continent het conflict in Oekraïne. Ook daar gebruikt Trump de situatie naar eigen goeddunken, met een opvallende lauwe toenadering tot zijn Russische ambtsgenoot Vladimir Poetin. De boodschap is duidelijk: wie nog gelooft in de onvoorwaardelijke veiligheidsgarantie van de Verenigde Staten, zoals die gold sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, vergist zich. Trump keert zich af van Europa en laat dat op alle mogelijke manieren blijken, onder meer door ambassadeurs met een uitgesproken politieke agenda naar Europese hoofdsteden te sturen, met als doel politieke verdeeldheid te zaaien en de democratie te ondermijnen, in het bijzonder binnen de EU-lidstaten. Het meest recente voorbeeld: het sturen van vice-president Vance om de Hongaarse premier Orbán openlijk te steunen. Die poging is mislukt, de democratie heeft gewonnen. Maar het gevaar is daarmee niet geweken.
Het is te betreuren dat onze politieke leiders nog altijd niet ten volle lijken te beseffen dat het hoog tijd is een nieuwe koers te varen: een nieuwe handelsorde, een autonomer defensiebeleid, met of zonder de Verenigde Staten. Dat moet zo spoedig mogelijk gebeuren. Op defensievlak lopen België en de meeste andere NAVO-lidstaten, volgens ons lid en chroniqueur van ons nationaal tijdschrift, prof. dr. Sven Biscop, al een decennium achter. Dat is het gevolg van jaren van laksheid, gebrek aan strategische visie, bezuinigingen op defensiebudgetten, verkoop van militair materieel en de sluiting van kazernes.
Ik sluit dit hoofdstuk af met een vleugje ironie: aan Trump ken ik één positief punt toe. Hij heeft ons de ogen geopend. Hij heeft ons doen begrijpen dat Europa zijn lot in eigen handen moet nemen. De grote vraag blijft of onze verkozenen die boodschap ten gronde hebben begrepen. Ik betwijfel het ten zeerste.
Tegen deze internationale achtergrond blijft onze Kring — en in het bijzonder de Antwerpse Club — zeer actief.
————————————————————————————————————————————————————-
Beste vrienden,
Geachte leden,
Op nationaal niveau staat het grote evenement van het jaar in de steigers, waarvan de voorbereidingen al meer dan een jaar gestaag vorderen: de viering van het honderdjarig bestaan van onze Kring in het Egmontpaleis te Brussel, in aanwezigheid van hooggeplaatste personaliteiten. De mogelijke aanwezigheid van een lid van de Koninklijke Familie is niet uitgesloten. Een speciaal daartoe opgericht comité werkt onvermoeibaar om van deze unieke dag een succes te maken. U ontving hierover reeds een brief; ik ga er hier niet verder op in. Maar ik benadruk nadrukkelijk het belang van een grote delegatie vanuit de Antwerpse Club. Ik reken op uw aanwezigheid.
Ik dank de leden die hun bijdrage voor het werkjaar 2026 tijdig hebben voldaan. Dat bewijst hun gehechtheid aan onze Kring.
In de afgelopen maanden genoten we van de maandelijkse diners. We hadden onder meer het genoegen kolonel vlieger SBH ir. Roeland Van Thienen als spreker te verwelkomen.
Vooruitblikkend: op 12 mei bezoeken we de werf van de Oosterweelwerken. Op 9 juni hebben we het voorrecht divisieadmiraal Tanguy Botman, commandant van de Marine, te ontvangen met als thema ‘Maritieme veiligheid: mijnenbestrijding en nieuwe capaciteiten’.
Op 18 juli volgt onze traditionele BBQ, op 22 augustus de zomerlunch in het Hof van Reyen. Op 18 september vieren we, zoals reeds vermeld, uitbundig het eeuwfeest van onze Kring in Brussel.
Ons comité vergadert maandelijks, elke tweede woensdag. Wat ons bijzonder nauw aan het hart ligt, is de toekomstbestendigheid van de Club. We hebben nieuwe leden nodig die aan onze criteria voldoen. We rekenen op elk lid om een geschikte kandidaat aan te spreken en uit te nodigen. We kijken met een vriendschappelijke jaloezie naar Club Brabant, die meer dan honderd leden telt!
Ik weet dat sommige leden momenteel herstellende zijn. Ik wens hen veel sterkte en hoop hen spoedig weer in ons midden te zien.
Georges